Filip: Lednica - Dębogóra

 Przez Puszczę Zielonka.

prawie na miejscu

Filip: Gniezno - Lednica

 Osiem lat później.

Rzegnowo

Filip: Popielewo - Gniezno

Przez przedmieścia Trzemeszna i dalej zamiast znakowanym szlakiem przez Niechanowo, skrótem przez gnieźnieńskie działkowisko Jankowo Dolne do Bazyliki Prymasowskiej.

Znakowany szlak na Niechanowo, którym nie poszedłem.

Filip: Mogilno - Popielewo

św. Jakub na ścianie kościoła w Mogilnie

Kościół św. Jakuba w Mogilnie (zamknięty) i droga przez Chabsko i Wylatowo (czyn społeczny tysiąclecia(, a dalej już wzdłuż Jeziora Popielewskiego do gospodarstwa agroturystycznego Stara Chata.

ślad komunistycznej nowenny

Filip: Strzelno - Mogilno

Wyjście koło elewatorów zbożowych w Strzelnie, wzdłuż kolejki ciężarówek i przyczep wyładowanych ziarnem. Przez las i pola do Kwieciszewa. Nocleg w dawnym klasztorze benedyktynów w Mogilnie.

Dawny klasztor benedyktynów w Mogilnie

Tomek: Białobrzegi - Płock

Przejście z Wyszogrodu do Białobrzegów kosztowało mnie wiele wysiłku. Zasnąłem przed godziną 21 a obudziłem się dopiero kilka minut po 8. Odmówiłem poranne modlitwy, przeczytałem nieco stron "Przemienienia" Twardocha zebrałem rzeczy i zamierzałem dalej ruszyć na szlak.
Zależało mi na nieprzeciąganiu wyjścia ze względu na obolałą nogę. Zatrzymał mnie jednak gospodarz, który zaproponował wypicie wspólnej kawy, a do kawy pędzonej osobiście "dębóweczki" i tak około 9. 30 rano poczułem, jak nieco piekący napój rozlewa się po moim żołądku. Swoją drogą "dębóweczka" rzeczywiście była świetna lekko spłynęła i zostawiła przyjemny smak. Zaraz potem znalazłem się na drodze do Wykowa skąd mógłbym się już zabrać w dalszą drogę płockim autobusem, co brałem pod uwagę w związku z problemami z kolanem. Szło mi się jednak znakomicie i 10:20 dotarłem z niezłej kondycji do wiaty przystankowej w Wykowie. Za Wykowem zorientowałem się jednak, że w zachwycie nad smakiem samogonu zapomniałem dwóch butelek z wodą, które sobie przygotowałem rano. Od tej pory zaczęło powracać kiepskie samopoczucie z dnia poprzedniego - szybko odnawiające się zmęczenie, a także dokuczający brak wody w coraz bardziej upalny  dzień. O 11:30 popasałem w Borowiczkach Pieńkach, kupiłem nieco picia, a niedługo potem doszedłem już do granic Płocka i zabudowań cukrowni przy której szlak zyskiwał już charakter miejski. Przejście przez ciągnącą się niemiłosiernie ulicę Harcerską do kościoła  Najświętszego Serca Pana Jezusa, który jest świątynią parafialną w parafii św. Jakuba w Imielnicy (przy skrzyżowaniu z Wyszogrodzką) było chyba najtrudniejszym etapem tych dwóch dni pielgrzymowania. Po 20 km czułem się obolały jak poprzedniego po 35 km. prawdopodobnie był to efekt chodzenia z usztywnionym kolanem. W końcu jednak cel został osiągnięty.  Miałem chociaż taką satysfakcje, że udało mi się znaleźć proboszcza, który przypieczętował mój paszport pielgrzymi. Około godziny 15 opuściłem Płock busikiem.

Jakub: Zakroczym - Czerwińsk

Pokonywanie mojego Camino nie idzie tak szybko jak planowałem, ale dziś udało się przejść kolejny odcinek. Ponieważ poprzednim razem nie udało mi się uzyskać wpisu w credencialu, swoje pierwsze kroki skierowałem na plebanię. Tym razem również nikt nie otwierał, musiałem zatem skorzystać z uprzejmości miłego pana weterynarza mającego swoją przychodnię przy rynku. Szedłem trasą pokonaną wcześniej przez Filipa. Jedyny mały problem, to konieczność lekkiej improwizacji pomiędzy Miączynkiem a Miączynem.   Pogoda dopisywała, a droga prowadziła sympatycznymi okolicami nad Wisłą (niekiedy przy samym brzegu, czasem nieco dalej). Przechodząc przez pola, stwierdziłem stosunkowo liczną obecność siły roboczej zza naszej wschodniej granicy, o czym świadczył nie tylko język, w jakim się porozumiewali, ale również wiele pustych paczek po papierosach z napisami cyrylicą. Odcinek przed samym Czerwińskiem obfituje w zabudowę letniskową, na rozległych piaszczystych łachach dostrzec można było nawet ludzi ostrożnie wchodzących do wody. Gdy dotarłem do czerwińskiego sanktuarium okazało się, że trafiłem akurat na kończący się ślub. Po krótkiej pogawędce, młody salezjanin obiecał mi wsparcie u proboszcza w kwestii przybicia pieczęci w credencialu. Wsparcie okazało się przydatne, ponieważ proboszcz miał jedynie kilka minut do następnej mszy i z początku spoglądał na mnie nieco niechętnie. Argumentem nie do odparcia była pomoc, jakiej udzieliłem przy przeniesieniu paschału i ustawieniu go w zakrystii  (ślub był połączony z chrztem). Po załatwieniu formalności udałem się na przystanek, skąd busem wróciłem do Warszawy.